Depresja - formy, przyczyny, oznaki. Depresja jednobiegunowa i dwubiegunowa

DepresjaZaburzenie nastroju może pojawić się zupełnie niespodziewanie lub może nastąpić po porażce lub osobistej stracie, powodując trwałe uczucie smutku, bezwartościowości, beznadziejności, bezradności, pesymizmu lub poczucia winy. Depresja zaburza także koncentrację, motywację i inne aspekty codziennego funkcjonowania.

Według Światowej Organizacji Zdrowia depresja jest znaczącą przyczyną niedyspozycji na całym świecie. Ponad 300 milionów ludzi w każdym wieku cierpi na tę chorobę. Depresja przebiega w różnych formach, od dużej depresji po dystymię (forma depresji długotrwałej z podłożem nerwicowym) i sezonowe zaburzenia afektywne. Epizody depresyjne są również cechą choroby afektywnej dwubiegunowej.

Czym jest depresja?

Depresja jest złożonym zaburzeniem obejmującym wiele układów organizmu, w tym układ odpornościowy, zarówno jako przyczynę, jak i skutek. Zakłóca sen i zakłóca apetyt, w niektórych przypadkach powoduje utratę wagi, w innych przyczynia się do przyrostu masy ciała. Depresji często towarzyszy również lęk. Badania wskazują, że te dwa warunki nie tylko współistnieją, ale pokrywają się we wzorach podatności genetycznej.

Z powodu swojej złożoności pełne zrozumienie depresji jest trudne. Naukowcy mają pewne dowody na to, że podatność na depresję jest związana z dietą, zarówno bezpośrednio - poprzez nieodpowiednie spożycie składników odżywczych, takich jak tłuszcze omega-3 - jak i pośrednio, poprzez różnorodność bakterii zamieszkujących jelita. Ale depresja wiąże się z nastrojem i myślami, a także z ciałem i powoduje ból zarówno dla osób żyjących z zaburzeniem, jak i dla tych, którym na nich zależy. Depresja występuje również coraz częściej u dzieci.

Nawet w najcięższych przypadkach depresja jest wysoce uleczalna. Ten stan jest często cykliczny, a wczesne leczenie może zapobiec nawrotom. Wiele badań pokazuje, że najskuteczniejszym sposobem leczenia jest terapia poznawczo-behawioralna, która rozwiązuje problematyczne wzorce myślowe, z użyciem lub bez stosowania leków przeciwdepresyjnych. Ponadto szybko gromadzą się dowody na to, że regularna medytacja uważności, samodzielnie lub w połączeniu z terapią poznawczą, może zatrzymać depresję - skutecznie odciągać uwagę od powtarzających się negatywnych myśli, które często wprawiają w ruch spiralę nastroju w dół.

Jakie są oznaki depresji?

Nie każdy z depresją doświadcza każdego objawu. Niektórzy ludzie odczuwają kilku objawów, niektórzy wielu. Nasilenie objawów różni się u poszczególnych osób i w miarę upływu czasu. Depresja często wiąże się z:

  • uporczywym smutkiem, niepokojem lub obniżonym nastrojem;
  • poczuciem beznadziejności lub pesymizmu;
  • poczuciem winy, bezwartościowości lub bezradności.

Może to również wiązać się z utratą zainteresowania lub przyjemności z hobby i czynności, które kiedyś się podobały, w tym seksu. Zmniejszona energia, zmęczenie lub poczucie "spowolnienia" są również powszechne, podobnie jak niepokój, drażliwość oraz trudności z koncentracją, zapamiętywaniem lub podejmowaniem decyzji. Wiele osób cierpiących na depresję myśli o śmierci lub samobójstwie.

Osoby z depresją mogą doświadczać zaburzeń snu (bezsenność, przebudzeniem lub zasypianiem wcześnie rano) oraz zaburzeń zachowań żywieniowych (zmiany apetytu, utrata masy ciała lub zwiększenie masy ciała). Trwałe objawy fizyczne mogą obejmować bóle głowy, zaburzenia trawienia i przewlekły ból.

Przyczyny depresji

Nie ma jednej znanej przyczyny depresji. Prawdopodobnie wynika to raczej z kombinacji czynników:

  1. genetycznych,
  2. biologicznych,
  3. środowiskowych,
  4. psychologicznych.

Poważne negatywne doświadczenia - trauma, utrata ukochanej osoby, trudny związek lub każda stresująca sytuacja, która przytłacza zdolność radzenia sobie - może wywołać epizod depresyjny. Kolejne incydenty depresyjne mogą wystąpić z oczywistym wyzwalaczem lub bez niego.

Depresja nie jest jednak nieuniknioną konsekwencją negatywnych wydarzeń życiowych. Badania coraz częściej sugerują, że nastroje wkraczają w spiralę tylko wtedy, gdy takie wydarzenia wprawiają w ruch nadmierne odczuwanie i negatywne wzorce myślowe, zwłaszcza o sobie.

Badania wykorzystujące technologie obrazowania mózgu, takie jak obrazowanie rezonansem magnetycznym (MRI), pokazują, że mózgi osób cierpiących na depresję wyglądają inaczej niż mózgi osób, które ich nie mają. W szczególności części mózgu odpowiedzialne za regulację nastroju, myślenia, snu, apetytu i zachowania wydają się funkcjonować nieprawidłowo. Nie jest jasne, które zmiany widoczne w mózgu mogą być przyczyną depresji, a które mogą. Niektóre rodzaje depresji zwykle występują w rodzinach, co sugeruje, że może istnieć genetyczna podatność na zaburzenie.

Jak leczy się depresję?

Depresja, nawet najcięższe przypadki, jest wysoce uleczalnym zaburzeniem. Podobnie jak w przypadku wielu chorób, im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym bardziej może być ono skuteczne i tym większe jest prawdopodobieństwo, że można zapobiec nawrotowi.

Odpowiednie leczenie depresji rozpoczyna się od badania przez lekarza. Niektóre leki, a także niektóre schorzenia, takie jak infekcje wirusowe lub zaburzenia tarczycy, mogą powodować takie same objawy jak depresja i należy je wykluczyć. Lekarz powinien zapytać o spożywanie alkoholu i narkotyków oraz o to, czy pacjent myśli o śmierci lub samobójstwie.

Po zdiagnozowaniu osoba z depresją może być leczona na wiele sposobów. Najczęstszymi metodami leczenia są leki i psychoterapia. Wiele badań pokazuje, że psychoterapia poznawczo-behawioralna jest wysoce skuteczna, samodzielnie lub w połączeniu z terapią narkotykową.

Psychoterapia zajmuje się wzorcami myślenia, które wywołują depresję, a badania pokazują, że zapobiega nawrotom. Terapia farmakologiczna jest często pomocna w łagodzeniu objawów, takich jak silny lęk, aby ludzie mogli zaangażować się w znaczącą psychoterapię.

Główne formy depresji

Depresja zwykle przyjmuje jedną z dwóch głównych form.

Depresja jednobiegunowa

Jest ona tym, co większość ludzi ma na myśli, mówiąc o depresji - nieustający stan smutku, apatii, beznadziejności i utraty energii. Czasami nazywa się to poważną depresją.

Depresja dwubiegunowa lub choroba afektywna dwubiegunowa

Jest stanem charakteryzującym się okresami depresji i okresami o wysokiej energii; ludzie wahają się między dwoma biegunami stanów nastroju, czasami w ciągu dni, a czasem w ciągu lat, często ze stałymi okresami pomiędzy nimi.

Narodziny dziecka mogą wywołać wahania nastroju lub okresy płaczące w kolejnych dniach lub tygodniach. Gdy reakcja jest cięższa i dłuższa, uważa się ją za depresję poporodową, stan wymagający leczenia, ponieważ może zakłócać zdolność rodzica do opieki nad noworodkiem.

Depresja może również występować sezonowo, głównie w miesiącach zimowych, kiedy brakuje światła słonecznego. Znany jako sezonowe zaburzenie afektywne lub SAD, często ulega poprawie poprzez codzienną ekspozycję na określone rodzaje sztucznego światła.

Myśli samobójcze często pokrywają się z epizodami depresyjnymi, dlatego ważne jest, aby zdawać sobie sprawę z objawów, jeśli ty lub twoja ukochana doświadczysz długotrwałego zaburzenia nastroju.

Depresja i twoje zdrowie

Udręka psychiczna jest trudna dla zdrowia: osoby cierpiące na depresję mają trzykrotnie większe ryzyko wystąpienia zaburzeń zdrowia sercowego. Ale w rzeczywistości depresja wpływa na całe ciało. Osłabia układ odpornościowy, zwiększając podatność na infekcje wirusowe, aż czasem nawet niektóre rodzaje raka - silny argument za wczesnym leczeniem. Ingeruje również w sen, zwiększając poczucie letargu, pogłębiając problemy z koncentracją oraz ogólnie podważając zdrowie.

Osoby cierpiące na depresję również doświadczają wyższych wskaźników cukrzycy i osteoporozy. Czasami depresja objawia się utrzymującym się niskim nastrojem, stanem zwanym dystymią, który zwykle charakteryzuje się długimi okresami niskiej energii, niskiej samooceny i małej zdolności do odczuwania przyjemności.

Życie z depresją

Każdy od czasu do czasu doświadcza niebieskiego nastroju. Jednak depresja kliniczna jest bardziej powszechnym doświadczeniem powtarzającego się negatywnego odczuwania, ponurych perspektyw i braku energii. Nie jest to oznaka osobistej słabości ani warunku, który można z woli odrzucić. Ludzie z depresją nie mogą po prostu "zebrać się w sobie", aby wyzdrowieć.

Nie pomaga to, że współczesne życie wywiera rosnącą presję. Nacisk kładziony jest na osiągnięcia we wczesnym dzieciństwie kosztem darmowej zabawy, odejście kulturowe od bezpośredniego kontaktu społecznego na rzecz łączności elektronicznej oraz koncentrowanie się na bogactwie materialnym kosztem bogatych doświadczeń i kontaktów społecznych. Wszyscy grają swoje rolę. Istnieją jednak dowody na to, że bolesne odczucia jak depresja, może służyć pozytywnemu celowi, przynosząc ze sobą sposoby myślenia, które zmuszają tych, którzy cierpią, do skupienia się na problemach jako wstępu do ich rozwiązania. W efekcie niektórzy badacze wysuwają hipotezę, że depresja może pomóc popchnąć osobę do bardzo potrzebnej samoświadomości.

Komentarze